beyond toxicity

“Clarisse, kausap ko si Paul noong isang gabi. Sinabi niya sa akin na, malungkot siyang uuwi ng Pilipinas, hindi dahil sa magkakahiwalay kayo. Malungkot siyang uuwi ng Pilipinas dahil wala man lamang daw siyang dalang appliances.”

“Pero sabi ko hindi, mali…mayroon kang iuuwi, Paul, mayroon….Iyon iyong SENSE of PRIDE mo para sa mga kababayan natin dito na nagtatrabaho. At sila ang tunay na KAPURI-PURI sa lahat, di ba?.”

“Minsan, madalas nakakagawa tayo ng pagkakamali…parang nakakalimutan na natin ang mga pinangarap natin sa buhay, iyong mga pinangako nating gawin. Tapos kadalasan pa, nasasaktan mo pa kung sino pa iyong mahal mo.”

“Pero kailanman, tayong mga Pilipino HINDI NATIN NAKALIMUTAN KUNG BAKIT TAYO NASA IBANG BANSA. NANDITO TAYO PARA SA MGA MAHAL NATIN SA BUHAY.”

“Kahit gaano kahirap ang buhay dito, kahit gaano kalungkot, titiisin natin iyon, para lang mapaligaya natin ang mga mahal natin sa buhay.”

“Sa bawat patak ng pawis natin, ng luha natin; alam niyo kung ano ang kapalit lang noon? Iyon lang simpleng ngiti na galing sa kanila.”

“So, kahit magkawatak-watak tayong mga Pilipino; hindi tayo magkita-kita, iisa lang naman ang hangad natin–Iyon ay MAGING BUO ANG PAMILYA NATIN.”

“At syempre, para matupad iyon, kailangan nating tumayo pagkatapos nating madapa para matupad iyong mga pangarap nila.”

“May kasabihan nga e, Ang PILIPINO kahit saan lugar mo dalin sa buong mundo, THE BEST IYAN!, THE BEST TALAGA.”

-Raffy’s monologue in a wedding scene from the 2005 Star Cinema’s  movie Dubai.

13 September 2010, Monday. One of my colleagues and housemates here in Penang who’s on a short break in Manila posted this scene on a video on his facebook wall. I wanted to post the said video on my blog and even sent request from the person who uploaded it but I’m itchy to share it.

Because we still have 7 more days off before we resume to duty next Monday and I’m having a lazy day, I painstakingly transcribed Aga Muhlach’s monologue in one of the Tagalog films that in my opinion,  best reflects most expats and OFWs’ sentiments and insights. Ricardo Lee who wrote the story and the screenplay brilliantly expressed my present thoughts exactly.

I have seen the movie several times back home but it didn’t cut through me until I became what I am today.

————

* Thanks to Mr. Romel Rivera for sharing the link to the video. If you want to watch it, click  here.